تنها ترین سردار عاشق

سلامی به رنگ پرپروانه ها

bahman-afsaneh — Wed, 05 Sep 2007 15:12:18 GMT

نزار یه دیونه بوست کنه بزار یه بوسه دیوانت کنه

bahman-afsaneh — Thu, 19 Jul 2007 12:57:18 GMT

به گورستان سفر کردم صباحی

شنیدم ناله و افغان و اهی

شنیدم کله ای ای با خاک می گفت

که این دنیا نمی ارزد به کاهی

سلام

bahman-afsaneh — Thu, 19 Jul 2007 12:47:18 GMT

سلام
منم اومدم اره همنون دیونه که عمریه می نویسه اما تمومی نداره

امید وارم من و راه بدین مثل قدیما میون کلبه ی مهربونیاتون

bahman-afsaneh — Thu, 24 May 2007 21:30:08 GMT

اگر ثروتمند جهان یا پهلوان عالم با شی باز هم گدای خاک پای مادری

همیشه محکم ولی بیگناه

من برای تو از جان می گذشتم ولی دادگاه عشق مرا به جدایی محکوم کرد

بی تو من از نسل بارانم

گریانم گریانم

زندگی نامه(بهمن)

bahman-afsaneh — Fri, 04 May 2007 09:42:18 GMT

سلام:سلامی از درد نهان دلم به اشکارای لبخند زیبایت
دوستان این بار برایتان زندگی نامه ی خودم را می نویسم
من :بهمن
تنمهاترین و بی کس ترین فرزند افرینش
پسری از خانواده نسبتا متوسط به بالا با وضعی نه خیلی خوب نه خیلی بد
بگزریم من تک فرزند خانواده تنها نور چشمان پدر تنها حاصل مادر
بچه ای از بچه های قزوین که به نظر خودم با همه فرق می کند
همه خندانن شاید بعضی وقت ها هم گریان ولی شادی دارند
ولی من همیشه فکر غم و غصه بودم پدرم و خیلی ناراحت و مادرم و ازار دادم با کارام
من همیشه فکر می کنم روزگار بر خلاف ارزوهایم گذشته
ولی دگه از دنیا سیر شدم نمی خوام زندگی کنم شاید بگید چرا
برای این که:اون ادامی پای چوب دارو فرض کنید که بهش می گن نترس طناب پاره می شه
و تو نمی میری چون نازک ولی وقتی می ره پای چوبه می استه
ولی وقتی کار شروع می شه با خودش می گه الان پاره می شه
ولی ...........!؟
من الان که دارم می نویسمتنهاتکیه گاه هم به من پشت کرده
کسی که داری می خونی فکر کن زنگی تو به یه رشته بستس
الان اون رشته زندگی من که من توسط اون به دنیا وسلم
که پاره شده................................!!!!!؟
من از 12 سالگی می نوسم فقط برای اون اما حالا
هر چه قدر که فکر می کنم می بینم واقعازندگی با اسمش معنی شده
افسانه..افسانه
واقعا افسانه...........زندگی افسانس
دیگه نمی نویسم
از این تاریخ می رم دنبال غربت نشینی که از دنیاازادم بشم جدا
1386/2/15
دوستان دنیا ارزش نداره برای من
از این شکسته غریب برای شما نصحتی دارم
تا مطمئن نشدید که معشوقتون ارزش نداره شبا براش کریه نکنید
من الان نفرین نمی کنم ولی:می گم خدایا بلای که سرم اورد
به سر هیچ بندت نیار
حالا براش می نویسم با چشمای خیس:؟
الهی هر جا که هستی خدا نگهدارت با شه من داغ دلمو برای هیچ دفتری بعد از این نخواهم نوشت
الهی با هر کسی که هست خوشبختش کن
دوستا دیگه گریه امانم نمی ده فقط بگم رسم دنیا رو براتون
کسی که یه عمره از 12 سالگی پیمان خون با من بسته بود
بهم گفتن که فکر مرخصی باش که چند ماه دیگه بری عروسیش
اون منو با کمی ثروت بیشر به پدر مادرش فروختوتنها بهونش و خانوادش قرار داده
خداحافظ زندگی........................؟
برای همیشه می خواهم تنهاایم را قسمت نکنم با کسی............................!؟
بیچار مادرم چی فکر می کرد خواهر زادش(افسانه)چیکرد
اره درسته دختر خاله من همون(افسانه)...........؟
شاید فکر کنید چرا نوشتم تا بخونید به3 دلیل
(1)نوشتن ارومم می کنه
(2)از این دنیا شما دوستا اگاه باشد
(3)چون اب از سرم گذشته
برای رسیدن مبارزه کردم ولی فکلک از من قوی تر بود
برای همه ی عاشقان از یگانه معبودم سلامتی و سعادت مسعلت خواهم کرد
که معبود من دل شکسه بی تردید خریدار خواهد بود

به عمرم به جز غم و محنت ندیدم هم دمی دیگر
ندارم طاقت این زندگانی دمی دیگر
بنازم غیرت غم را دمی نگذاشت تنهایم
برای مردنم اورد هم دمی دیگر
زبس از غم وفادیدم شدم شرمندی ان هم
خدایا خجلت غم هم برایم شد غمی دیگر

دلم عاشقت نمیشه اینو خوب بدون همیشه
چون من از اهن و سنگم تو از جنس شیشه
________________________
سفر کردم به گورستان صباهی
شنیدم ناله و افغان و اهی
شنیدم کله ای با خاک می گفت
که این دنیا نمی ارزد به کاهی
__________________________
وقتی رسیدی به خرابه ای نزن حرف چرند
این گونه نشینان که نشستن همه اهل ادبند
با ادبق باش که خاصیت مهمهان ادب است
_____________________
ز دنیای که ندارد کسی یار کس
یارب ای کاش نیفتد کار کسی به کس

_______________________
روزگاری که جنون رونق بازارم بود
تو نبودی که بیایی به خریداری دلم

دو تا سرو بلند بودیم بر هم
جدا گشتیم هر دو می خوریم غم
نه دستم می رسد ان گل بچینم
نه ان سرو بلند سر می کند خم
__________________________
دل می خواهد امین ات باشم ای ول
سر کوچه کمینت نشینم ای ول
همان ساعت که از حمام می ایی
خودم فرش زمینت باشم ای ول
__________________________
دلم می خواهد با تو یار باشم
چو دونه در میان انار باشم
چو دونه در میان انار شیرین
چو بلبل محرم گلزار باشم
__________________________
دلم می خواهد که دلدارم تو باشی
بنفشه پای دیوارم تو باشی
بنفشه پای دیوارم کجای
که از یارم دیدم بی وفایی
__________________________
دگر شب شد که من بیدار باشم
چو قمری بر لب دیوار باشم
بگردم دست به دست پهلو به پهلو
دلم می خواهد که مکتب دار باشم
__________________________
رفیق دیشب امشب کجای
نهادی بر دلم داغ جدایی
اگر دانم که اخر مال مایی
بسازم بر سرت باهر غصه و غم
__________________________
ستاره اسمان می شومارم امشب
ببالینم نیا بیمارم امشب
ببالینم نیا که کشته می شی چون
تمام دشمنان به خاطر بیماریم بیدارن امشب
__________________________
هفت شهر عشق شهر اول : نگاه و دلربايي
شهر دوم : ديدار و اشنايي
شهر سوم : روزهاي شيرين و طلايي
شهر چهارم : بهانه. فکر. جدايي
شهر پنجم : بي وفايي
شهر ششم : دوري و بي اعتنايي
شهر هفتم : اشک . اه . تنهايي

غزل و جملات عاشقانه

bahman-afsaneh — Sun, 01 Apr 2007 02:31:18 GMT

سلام:عزیزان من

من مرخصیم تموم شده تا ۳۵ روز دیگه خدافظ

پس تا اون روز بای

برام دعا کنید که بد جوری لازم دارم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مکتب عشق بسوزه که چنین خوارم کرد
درس عشق امدو بیزارم کرد
دیدی که سربازی چه اورد به سرم
دست دخترم مادر شودو من هنوزم پسرم
______________________________________________

دو تا سرو بلند بودیم بر هم
جدا گشتیم هر دو می خوریم غم
نه دستم می رسد ان گل بچینم
نه ان سرو بلند سر می کند خم
__________________________
دل می خواهد امین ات باشم ای ول
سر کوچه کمینت نشینم ای ول
همان ساعت که از حمام می ایی
خودم فرش زمینت باشم ای ول
__________________________
دلم می خواهد با تو یار باشم
چو دونه در میان انار باشم
چو دونه در میان انار شیرین
چو بلبل محرم گلزار باشم
__________________________
دلم می خواهد که دلدارم تو باشی
بنفشه پای دیوارم تو باشی
بنفشه پای دیوارم کجای
که از یارم دیدم بی وفایی
__________________________
دگر شب شد که من بیدار باشم
چو قمری بر لب دیوار باشم
بگردم دست به دست پهلو به پهلو
دلم می خواهد که مکتب دار باشم
__________________________
رفیق دیشب امشب کجای
نهادی بر دلم داغ جدایی
اگر دانم که اخر مال مایی
بسازم بر سرت باهر غصه و غم
__________________________
ستاره اسمان می شومارم امشب
ببالینم نیا بیمارم امشب
ببالینم نیا که کشته می شی چون
تمام دشمنان به خاطر بیماریم بیدارن امشب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشقی درد سر داره قاصد عشق خبر داره

عشق که شود یک طرفه یه راه بی گذر داره
__________________________________________
عمریست که عجل پشت سرش می تازد هر که غم بخورد می بازد
____________________________________________________
در قمار زندگی ما باختیم گرچه تک خان محبت بر زمین انداختیم
در بهار زندگی احساس پیری می کنم
باهمه ازادگی فکر اسیری می کنم
یاران تو رو خدا اشنای نکنید
یا با عشق دل شکسته جدایی نکنید
_________________________________________________________
من ان موجم که ارامش ندارم به اسانی سر سازش ندارم
همسفر باد وحشی شوید تا بدانید خانم کجاست
__________________________________________
گفتمش دل خریداری ....گفتا به چند .....گفتمش
دل مال تو تنها بخند.....!خنده کردو دل ز دستانم ربود؟
تا به خود امدم اورفته بود...دل ز دستانش به خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود....!
__________________________________________________________
بارونو تگرگ و با تو دستدارم
فصل زرد برگ و با تو دوستدارم
بزار راحت بگم حرف دلمو
زندگی و مرگ و با تو دستدارم
_________________________________________________
من از ان روز که در بند توام ازادم؟!!!!!!!!!!؟
____________________________________________________________________________________
گر همسفر عشق شدی مرد سفر
هم منتظر حاثه هم فکر خطر باش
____________________________________________________________________________________
ز دنیایی که مردانش عصا از کور می دوزدن
من از خوش باوری انجا محبت جست جو کردم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روی هر سینه سری تکیه کند روز وداع

سر من روز وداع تکیه به دیوار کند

من تنهاترین فریاد در اوج صدایم
من عاشقانه ترین نگاه در کشتی وجود توام
من میخواهم زنده بمانم تابا توباشم تاباتو بخوانم چراکه بی تومیمیرم!
تمام شعرهای من فریاد قلب من است وتمام انها از ان توست .
من زردترین پاییزم در فصل نگاهت پس ان رادریاب وبا برق چشمانت غروبش را همراه باش ...
کسی چه می داند فردا چه خواهد شد ؟
شاید تقدیر دستان پر صلابتش را به سویم دراز کند و شاید هم نه...
ولی تا ان روز به امید رسیدن به نگاهت در انتظار می نشینم.

دلم هميشه می خواست غزلی بگويم که اخرين بيتش..
آخرين پلک خواب الوده تو باشد....
امشب ولی می خواهم به جای حافظ با ديوان چشمان تو فال بگيرم..
پلک که می زنی ورق ورق غزل تازه زاده می شود..
اخرين برگ ديوان چشمان تو کجاست؟؟؟
پلک بزن من غزل تازه می خواهم///.........

خسته ام اما نه آنقدرکه نتوانم تو را دوست داشته باشم
و از کنارنفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.
اگرشوق رسیدن به دستهایت نبود،هیچ گاه آغوشم را نمی گشودم
واگر صدای گوشنواز تو نبود ازگوشه تنهایی بیرون نمی آمدم.
اگر شوق دیدن چشم هایت نبود هیچ گاه پلک هایم را بیدارنمی کرد
و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید،معنای جهانرا نمی فهمیدم...

*****************
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامعه ندر هیچ مگو
گفتم اي عشق من از چيز دگر مي ترسم
گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

بهمن (بی تو از نسل بارانم)

bahman-afsaneh — Mon, 26 Mar 2007 06:29:18 GMT

سلام:سلامی از تبار دردها به شما عزیزان و زیباترین فرشته های خدا

من امدم از سربازی مرخصی تا ۱۴ هستم بیاید از این که نمی تونم به همه سر بزنم

عفم کنید در اصرع وقت به همه سر می زنم

پرنده را دوست دارم نه در قفس بوسه را دوست دارم نه در هوس تو را دوست دارم تا آخرین نفس

زندگي شهد گل است زنبور زمان مي خوردش آنچه مي ماند از آن عسل خاطره هاست...

گه بگي دوستم نداري جوجو مي شم ميرم تو باغچه و اونقدر جيك جيك ميكنم تا پيشي بياد منو بخوره

عاشق عاشقی باش و دوست داشتن را دوست بدار ....ا از تنفر متنفر باش و به مهربانی مهر بورز ....ا با آشتی آشتی کن و از جدایی جدا باش ....

اینم یه شعر از پادگان

تو تا مختصر جان بگیری کند جان مختصر بیچاره مادر

به مکتب چون روی تاباز گردی بود چشمش به در بیچاره مادر

نبیند هیچکس زحمت به دنیا ز مادر بیشتر بیچاره مادر

تمام حاصلش از زحمت این است که دارد یک پسر بیچاره مادر

غلت کردم به عجب شیر امدم من به پای خود به زندان امدم من

نگو عجب شیر بگو ویرانی غم که سربازش ندیده رنگ ادم

چرا مادر مرا بیست ساله کردی به دور پادگان اواره کردی

بگفتی که سربازی دو ساله ندونستم که عمر یک جوانه

بمیرد انکه خدمت را بنا کرد تمام مادران را چشم به راه کرد

لحظه خداحافظی تو اینه ها نزدیکه

bahman-afsaneh — Fri, 09 Mar 2007 00:38:18 GMT

سلام دوستای گل وعزیزتر از جانم از همه باز دید کنندها چه نظر دادها چه ندادها

از صمیم قلبم ممنون این اخرین اپ من توی این ساله باشه شاید

دارم می روم ۳ روز مونده باز برای همه چی ممنون اگه عمری باقی موند

نمردم می یام باز زندگی می کنم ولی شروع کردن از دوباره برای من سخته

نه بخاطر سر بازی فقط به خاطر نرسیدن به ارزوهام

زندگی برخلاف ارزوهایم گذشت

خداحافظ دوستای عزیز

منم ان ساغر شکستی شهر غریب:بهمن

تنهاترین خاک خدا:بهمن

شناخت

عاشق همه سان مست و رسوا بادا
دیوانه و شوریده وشیدا بادا
با هوشیاری
با هوشیاری غصه هر چیز خوری
چون مست شدی هر چه بادا بادا

ساده می توان گفت
سخت می توان فهمید
باور نکردنی هم هست
و ساده می توان فراموش کرد
دوست داشتن را

خداوند بخشی است دست نیافتنی
عبور هر کلمه
عبور یک عمر است
می توانیم بهتر و کامل تر فکر کنیم
حتی اگر نمی خواهیم برای کسی تعریف کنیم

تمام من نا تمام کسی نیست
و نا تمام کسی
تمام من نخواهد بود

بیت های آخر را تنها خودم سرودم
برای یک قهرمان سوخته
شاید همان کسی که نور را با رنگ ها کشید
کسی که گیاه گونه شکل گرفت

من کسی را دیدم
که عکس نان را با چندشی عجیب می دید
مرگ را می بلعید
و ترانه ها را تنها شعار می دانست

تا کجای حرف هایم خوب بود

یک مرد که زیر بار فقر خم می شود
فقری کشنده و قوی
شاید کسی که سعادت نمی فهمد
با دست های بی شرمانه اش
با مشت هایش
این مرد را نشانه رفته است

یک انتها از حرف های من
چیزی است که من درون پیله ام خواهم نهاد
من پوست خواهم انداخت
و تنها تاریکی فهم پروانگی ام را دارد

مردم نمازشان را
از محراب ها بریده اند
مردم پر از تنفر و شکایتتند
اما کسی هنوز اینجا
شاید
به تنگ نیامده

هر صبح کسی که خورشید را کشیده است
با حالتی مقدس و
دستانی از لطافتی عریان
بر پوستم روشنی می بخشد

من صبح ها دوباره زنده می شوم

بهمن(زندگی مرگ است مرگ براین زندگی)

bahman-afsaneh — Fri, 02 Mar 2007 20:00:18 GMT

شکوه ببر در جنگ تنهاییش است

عزت مرگش در تنها مردنش

پس بزارید این من تنها بمیرم ارام به خوابم

من در جدال با سرنوشت تمام هستییم را اتش زدم ...کشتم

من دارم می رم سربازی ممکنه دیگ نتونم برای شما هر روز وبلاگو اپ کنم

قمار عشق

پشت میز قمار دلهوری عجیبی داشتم

برگی حکم داشتم

دیگر هرچه بود ضعیف بودو پایین

بازی شروع شد

او حاکم بودو من محکوم

همه ی برگها رفتند سر برگی بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد من بالاتر امدم

بازی به دست من افتاد

عشق امدم

با حکم عشوه و ناز برید

حکم امد از جنس چشم سیاهش

زندگی:

حکم پایین من بود و

باختم

سرنوشت

bahman-afsaneh — Fri, 02 Mar 2007 19:51:18 GMT

من در هبوط سرنوشتم گم نخواهم شد

د رخلوت تنهاي خود کژدم نخواهم شد

گفتي که آدمها به ناچاري دچارند

من تا ابد مانند اين مردم نخواهم شد

خسته ام من خسته از تکرار

خسته از آيينه و ديوار

خسته از اشعار بادا مرگ

زنده باد چو به هاي دار

طرح يک صورت زيبا

بي عشق

چشمهاي خسته

لب بسته

طرح يک چهره بدون لبخند

طرح يک حادثه ، ايجاز، ايهام

طرح يک ذغدغه ،يک دلتنگي

طرحي از نور بدون آوا

طرح يک ماهي بدون دريا

طرح يک نقاشي

يک بوم بلند

يک برج

طرح يک رگ

خون

يک آدم

طرح يک حور

بدون پرواز

طرحي از رنگ بدون نيرنگ

طرح يک آدم تنها

روي يک تکه ي سنگ

با انگشت

طرح يک قصه تصويري

بدون لحضه

طرح نقاشي

بدون نقاش

طرح يک چهره ي بي حوصله

روي يک تکه ي سنگ

با انگشت

زيبايي به سيما و صورت نيست به نوري ست كه در دل مي تابد...
هر انساني به واقع دو انسان است يكي آنكه در تاريكي بيدار است و ديگري آنكه در روشنايي همچنان خواب است...
مراقب افكارت باش كه به گفتار تبديل مي شود .مراقب گفتارت باش كه به كردار تبديل مي شود.مراقب كردارت باش كه به عادت تبديل مي شود. مراقب عادتت باش كه به شخصيت تبديل مي شود.مراقب شخصيت خود باش كه آن سرنوشت تو خواهد بود...

در این شبهای مهتابی
که از تو دورم و از خویشتن سیرم
تنفر دارم از خویش و کمی هم از تو دلگیرم
چنان دیوانگان سر بر در و دیوار می کوبم
چنان آوارگان در غربت احساس می میرم....
به امیدی که باز آیی...
به یا گرمی آغوش جانبخشت
به یاد آن همه مهتاب شبهایی
که تا صبح سحر آندم که خورشید از کنار پرده توری
کمی آنورتر کوه بلند پیر می آمد
نوازشگر
و با گرمی خود بیدارمان می کرد
به یاد آنهمه مهتاب شبها که
به دور از چشم آدم های بد بیدار می ماندیم
و در گوش هم از احساس می خواندیم
اگر حتی در اوج نفی و رسوایی
بدون ترس و پروایی ز بد گویان
در این شبهای مهتابی من از گلبرگ از گلدان قناری هرچه که زیباست
دل سیرم!

به تو گفتم که نذری دارم و امشب ادای نذر خواهم کرد

از امشب در حیاط خانه دستم را به سوی آسمان پرواز خواهم داد

و از آن خالق هستی که دستم را از اوج کبریا پس داد و بر دستان تو بنهاد

خواهم خواست

دوباره بر سر کالسکه هرشب گل مهتاب بنشاند

و دستم را تمنا وار در دست تو بگذارد

و از تو عشق را این بار بستاند

به دست من من دلپاک بسپارد

که عمری عشق را فریاد سازم با شکیبایی....

هرگز گمان مبر پنهان که می شوی در خود

در خود تورا نمی بینم

پنهانی ات زیباترین گواه بینایی من است!

تک واژه را نگاه کن

تنها مکثی میان انگشت های تو کافی ست

تا گرد و غبار پنجره بر گیرم و خورشید را بنگرم.

كاش بودي تا دلم تنها نبود
اسير غصه ي فردا نبود
كاش بودي تا براي قلب من
زندگي اينگونه بي معنا نبود
كاش بودي تا لبان سرد من
قصه گوي قصه ي فردا نبود
كاش بودي تا نگاه خسته ام
بي خبر از موج و دريا نبود
كاش بودي تا زمستان دلم
اين چنين پر سوز و پر سرما نبود
كاش بودي تا فقط باور كني
بعد تو زندگی زیبا نبود

کاش پرستوها دیکه شهرمونو ترک نکنن. کاشکی فصل عاشقی تو شهر ما کوتا نبود. کاش کتاب قصه لیلی و مجنون نمی‌سوخت. کاشکی عشق قربونی توی خیابونا نبود

كاش ميشد خاطره را تصوير كرد
کاش میشد لحظه ها را در ظرفی بلورین جمع کرد و هر وقت می خواستیم بیرونشان میکشیدیم و به نظاره مینشستیم
کاش میشد خاطره ها را در کوزه ای محکم ریخت و بر دوش کشید و برای رفع عطش مهربانی جرعه ای از آن برکشید
کاش میشد دریچه ای باز کرد به لحظه های خوش خاطره و درونش جهید و زندگی را از آن شروع کرد

کاشکي خبر نداشتي ، ديوونه نگاتم
يه مشت خاک ناچيز ، افتاده به زير پاتم

کاشکي صداي قلبت ، نبود صداي قلبم
کاشکي نگفته بودم ، تا جون دادن باهاتم

کاشکی واژه‌ای به نام "کاش" تو واژه‌ها نبود
کاشکی "ناامیدی" تو کتاب دهخدا نبود
کاش می‌شد یک کاری کرد تا هیچ دلی یخ نزنه
کاش حدیث تنهایی بجز تو قصه‌ها نبود
کاش می‌شد یک کاری کرد پنجره‌ها بسته نشن
کاش پسِ پنجره‌ها تاریکی و سرما نبود
کاش یه بار وقت بذاریم، رو آینه دسمال بکشیم
کاش روی برگای شمدونی دود سیا ‌نبود
کاش نگاه مائده به یک عروسک نمی‌موند
کاش توی قلب باباش دلهره فردا نبود
کاشکی حرف دختر خزون رو میشنیدی که گفت:
"کاش تو قلب بچه‌ها داغ غم بابا نبود"
کاش دلامون بیخودی اسیر رنگا نمی‌شد
کاش قفس فلزیا جای قناریا نبود
کاش پرستوها دیکه شهرمونو ترک نکنن
کاشکی فصل عاشقی تو شهر ما کوتا نبود
کاش کتاب قصه لیلی و مجنون نمی‌سوخت

کاشکی عشق قربونی توی خیابونا نبود
کاش نماز عشقمون فقط یه رکعت بود و بس
کاشکی دهلیز دلامون یکی بود، دوتا نبود
کاش از اول میدونستم که برام نمیمونه
کاشکی بعد آشنائی‌ها جدائی‌ها نبود
کاشکی بین من و تو، یه شخص ثالث نمی‌بود
کاش غزل گفتن من بسته به این چیزها نبود
کاش کتاب زندگی یه‌جور دیگه ورق می‌خورد
کاش می‌شد یک کاری کرد تا دیگه ایکاش‌ها نبود

Love is like war ... Easy to start ... Difficult to end ... Impossible to forget...

عشق مانند جنگ است......آسان شروع می شود.......سخت پایان می یابد.........و فراموش کردنش محال است.

Love is hard and will always be, but remember somebody loves you and that one is ME !

عشق دشوار است و همیشه نیز خواهد بود اما بیاد داشته باش یک نفر دوستت دارد و آن کس منم.

The rose speaks of love silently in a language known only to the heart.

رز با سکوت از عشق می گوید با زبانی که فقط برای دل شناخته شده است.

I love two things, a rose and you. A rose for a short while, but you the rest of my life

من دو تا چیز دوست دارم.رز و تو را.رز را برای مدت کوتاهی و تو را برای بقیه ی زندگیم.

Like a rose needs water, like a season needs change, like a poet needs a pen, I need you!!

همانطور که رز به آب نیاز دارد.همانطور که فصلها به تغییر نیاز دارند.همانطور که شاعر به قلم نیاز دارد.من به تو نیازمندم...

There are thousands of roses on this world, even if I gave you every rose , That would not be enough to tell you how much I love you!

هزاران رز در دنیا وجود دارد.حتی اگر من تمام رز ها را به تو بدهم برای بیان اینکه چقدر دوستت دارم کافی نخواهند بود.

U promised 2 take care of me but u hurt me, u promised me 2 bring me joy but u brought me
tears, u promised me your love but u gave me PAIN.... I promised u nothing but I
gave you EVERYTHING!!!!

تو قول دادی همیشه مراقبم باشی ولی به من آسیب رسوندی.تو قول دادی همیشه شادم کنی اما اشکامو سرازیر کردی.توگفتی عشقتو به من میدی اما فقط بهم رنج دادی.من هیچ قولی بهت ندادم اما بهت همه چی دادم.....